‘Het gaat over de kleine dingen’, zei Tine vaak. Zij pikte ze op, al die kleine dingen. Ze hoorde ze, zag ze en voelde ze. Want daarover gaat het in een stervensproces.
Ze was aanwezig met een grote empathie en betrokkenheid. Na hun eerste gesprek, zei mijn vader ‘het is een flinke madame’. Vertaald betekent dit: ‘met complimenten van de jury’. Hij voelde zich gehoord en gezien en erkend in wie hij was. En wat hij wou, nl. euthanasie.
Tine was er ook voor mij, ze begreep en voelde hoe dubbel dit is als je als dochter je vaders wens voor euthanasie moet naar buiten brengen.
Ze volgde het verdere proces en was er ook nadat mijn vader de overgang gemaakt had. Toen hij eenmaal gehoord was in zijn wens, ging zijn proces pijlsnel en euthanasie was niet meer nodig.
Tine maakte op haar manier het verschil. Met dingen die simpel lijken en toch oh zo moeilijk zijn, zoals echt luisteren. Zoals echt aanwezig zijn. Zoals respect. Maar ook met haar ervaring en professionele kennis van ouderen en stervenden. En met haar open hart!
Bedankt Tine, het blijft me voor altijd bij!
A.D.